Κλέφτες μούρων

Ήταν μια από αυτές τις συννεφιασμένες βαρετές μέρες των διακοπών. Από αυτές που δεν σε εμπνέουν να βγεις αλλά τελικά αποφασίζεις να πας μια βόλτα, γιατί πώς θα περάσει η μέρα κλεισμένοι στο σπίτι με τρία παιδιά γεμάτα ενέργεια. Να πάμε στο πάρκο Ροδίνι.

Να πάμε. Παιδιά στο αυτοκίνητο σε χρόνο dt, ζώνες δεμένες και φύγαμε! Παρόλο που έχεις πάει μια δυο φορές παλιότερα, βάζεις και το navi για σιγουριά. Ακολουθείς τις οδηγίες αλλά η φωνούλα στο κεφάλι σου, σου λέει πως μάλλον δεν πάμε καλά. Όπως πάντα, την αγνοείς. Όπως πάντα, το navi έχει άλλα σχέδια για σένα. Και κάπως έτσι, δεν φτάνεις ποτέ στο πάρκο. Κάπως έτσι, φτάνεις στα ωραιότατα λουτρά της Καλλιθέας (όσοι είστε από Ρόδο τώρα θα γελάτε…)!

P1170145

Για να μην μακρηγορώ, καθόλου δεν μας πτόησε αυτή η μικρή αλλαγή σχεδίων. Κατεβαίνουμε λοιπόν από το αμάξι και περνάμε την είσοδο με μερικούς ακόμα ροδαλούς τουρίστες. Ο ουρανός από πάνω μας γκρι ελεφαντί. Στο χώρο ακόμα γίνονται οι προετοιμασίες για το άνοιγμα της σεζόν, εργάτες καθαρίζουν, μεταφέρουν τραπέζια, βατραχάνθρωποι κάνουν μαθήματα κατάδυσης στη μικρή παραλία και εμείς ανηφορίζουμε ένα όμορφο μονοπατάκι γεμάτο λουλούδια για να πάμε στη μεγάλη ροτόντα.

P1170141

Και εκεί, την είδαμε. Καμαρωτή και φορτωμένη με ζουμερά λαχταριστά μαύρα μούρα, μια κλαίουσα μουριά! Πλησιάσαμε δισταχτικά. Πωπω μούρα! είπε κάποιος και κάποιος άλλος έκοψε ένα. Κι άλλο ένα. Κι ακόμα ένα. Και κάτι μας έπιασε και δεν μπορούσαμε να σταματήσουμε. Κόβαμε και τρώγαμε και τρώγαμε και κόβαμε μέχρι που πασαλειφτήκαμε καλά καλά-τα χέρια μας, τα στόματά μας και το μωρό στο μάρσιπο (και ο μάρσιπος). Ο Ελμερ ο παρδαλός ελέφαντας θα ήταν περήφανος. Ευτυχώς είχαμε όλα τα ύψη στην παρέα και ο καθένας ανέλαβε το πόστο του: τα ψηλά κλαριά ο μπαμπάς, τα χαμηλά τα κορίτσια, τα μεσαία εγώ, για να μην πάει κανένα μούρο αφάγωτο. Οι τουρίστες δεν μας έδιναν σημασία, κι εμείς συνεχίσαμε ακάθεκτοι το φαγοπότι, μέχρι που γίναμε μοβ δαμασκηνί και είπαμε πως φτάνει πια, ντροπή, μην φάμε κι όλο το δέντρο. Κάπου εκεί ήρθε και μια περαστική κυρία στην παρέα μας και νιώσαμε λίγο καλύτερα που δεν ήμασταν οι μόνοι κλέφτες μούρων. Και τι κλέφτες- απροκάλυπτοι!

P1170168

P1170170

Στο σημείο αυτό πρέπει να διευκρινίσω πως δεν έχουνε όλα τα μούρα την ίδια γεύση. Πρέπει να είσαι τυχερός να πέσεις σε μουριά με μούρα γλυκά αλλά όχι πολύ, ζουμερά αλλά όχι νερουλά, σφριγηλά αλλά όχι σκληρά και φυσικά στο χρώμα το σωστό, μαυροκοκκινομοβ! Όπως καταλαβαίνετε, η μουριά στην Καλλιθέα ήταν το δέκα το καλό. Φύγαμε χορτάτοι, χαρούμενοι με κολλημένα μούρα στα παπούτσια μας να αφήνουν παντού τα ζουμιά τους! Οι μικρές χαρές της ζωής!

P1170210

P1170220

Μερικές μέρες μετά, στον κήπο μας άλλη μια μουριά διαλαλούσε την πραμάτεια της. Εκεί πήραμε σκάλα και καλάθι και ό,τι δεν μπορέσαμε να φάμε, το κάναμε μαρμελάδα με maple syrup. Θα μπορούσαμε να τα βάλουμε στην κατάψυξη και να φτιάξουμε παγωτό. Αλλά τελικά, το πιο ωραίο πράγμα που μπορείς να κάνεις με τα μούρα, είναι να τα φας φρέσκα κάτω από το δέντρο…ή πάνω σε αυτό!

Η ΣΥΝΤΑΓΗ ΜΑΣ: ΜΟΥΡΑ ΦΡΕΣΚΑ

Θα χρειαστούμε:

  • μια μουριά
  • μια σκάλα ή έναν ψηλό φίλο ή μακριά χέρια
  • ένα μπολ (προαιρετικά) ή σακούλα

Πώς το φτιάχνουμε:

Στεκόμαστε δίπλα στη μουριά. Απλώνουμε το χέρι. Κόβουμε το μούρο. Το τρώμε ή το βάζουμε στο μπολ για να το φάμε μετά. Καλή μας όρεξη!

P1170157

Μην ανησυχείς, δεν μας βλέπει κανείς….