Εσύ έφαγες το ουράνιο τόξο;

Ψάχνοντας να βρω τρόπους για να κάνω πιο διασκεδαστική τη μάθηση για τα παιδιά σχετικά με τις υγιεινές επιλογές στο φαγητό, βρήκα το βιβλιαράκι της Annabel Karmel «Μπορώ να φάω το ουράνιο τόξο»  από τις εκδόσεις Πασχαλίδης.

Ένα μικρό βιβλιαράκι που χωρίζει τα φρούτα και τα λαχανικά σε χρώματα και παρακινεί τα παιδιά να προσπαθήσουν κάθε μέρα να τρώνε όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου: κόκκινο, πορτοκαλί, πράσινο, κίτρινο, άσπρο, καφέ και μοβ. Είχε μεγάλη επιτυχία με τη Σ. , ειδικά σε μία περίοδο που άρχιζε να σνομπάρει τα λαχανικά. Αλλά και ο μικρούλης Π., παρόλο που δεν μπορεί να καταλάβει το… βαθύτερο νόημα του βιβλίου, του αρέσει να διαβάζουμε τις εικόνες, να βλέπει τα λαχανικά και να λέμε τα χρώματα τους. Στο βιβλίο επίσης έχει και ζωάκια φτιαγμένα εξολοκλήρου από ζαρζαβατικά  που τα παιδιά τα βρίσκουν πολύ διασκεδαστικά και μας έδωσαν ιδέες να φτιάξουμε κι εμείς τα δικά μας…

Σε αυτό το σημείο να πω πως δεν κάνω διαφήμιση στο βιβλίο! Θέλω να μοιραστώ μαζί σας το κόλπο του ουράνιου τόξου γιατί κατά καιρούς το χρησιμοποιώ με τα παιδιά και έχει αποτέλεσμα!

Όπως πριν λίγες μέρες, που ήθελα να φτιάξω ένα χειμωνιάτικο μπριάμ. Στο άκουσμα και μόνο της λέξης μπριάμ κάθε παιδί που σέβεται τον εαυτό του θα έκανε μια γκριμάτσα αηδίας. Έτσι λοιπόν τους το παρουσίασα αλλιώς:

«Σήμερα θα φάμε το ουράνιο τόξο. Το φθινοπωρινό ουράνιο τόξο για την ακρίβεια» τους ανακοίνωσα. «Ελάτε να το ετοιμάσουμε μαζί! »

«Ναιιιιιιι! » τα μικρά ενθουσιάστηκαν. Πρώτος στόχος, να κερδίσω τον ενθουσιασμό τους, πέτυχε! Ανοίξαμε το ψυγείο και τα ντουλάπια και βγάλαμε ό,τι είχαμε και δεν είχαμε! Και το παιχνίδι ξεκίνησε:

– χμ….χρειαζόμαστε κάτι πορτοκαλί…

– μαμά, γλυκιά πορτοκαλί κολοκύθα να βάλουμε!  και καρότο!

– ναι!

– για μοβ; κρεμμυδάκι και μια ξεχασμένη μελιτζάνα!

– ναιιιι!

– μαμά να βάλουμε και τα ραπανάκια; για το κόκκινο;

– και δεν τα βάζουμε! …

… και κάπως έτσι το ταψί μας γέμισε με από όλα:

πατάτες, κρεμμύδια, κολοκύθα και καρότα, πράσο και μπρόκολο, την ξεχασμένη μελιτζάνα που λέγαμε και κάτι παραμελημένα ραπανάκια, όλα πλύθηκαν και κόπηκαν και μπήκαν στο ταψί.

Το κορίτσι μας τα ταξινόμησε κατά χρώμα κομματάκι κομματάκι και το αγόρι μας τα ανακάτεψε, καταστρέφοντας το αριστούργημα της αδερφής του σε κλάσματα δευτερολέπτου. (Μαμάαα -κλάμα- καβγάς, φωνές κτλ…- το να μαγειρεύεις με 2 θέλει να είσαι ζεν). Ευτυχώς η Σ. παρηγορήθηκε αναλαμβάνοντας να ετοιμάσει τη μυστική σάλτσα που θα έδινε νοστιμιά στο φαγητό μας. «Θα τη φτιάξω στο γουδί» είπε πολύ σοβαρά. Και όταν η Σ. παίρνει κάτι στα σοβαρά, τότε η επιτυχία είναι δεδομένη. Δεύτερο ουράνιο τόξο στο γουδί: λάδι, σκόρδο, ένα τσικ κύμινο, ένα τσακ πάπρικα, σκόρδο, λίγο κουρκουμά, μπαχάρι ( ή αλλιώς τα ματάκια του γίγαντα όπως τα λέμε εμείς), αλάτι, πιπέρι, σκόρδο και σκόρδο και άλλο λίγο σκόρδο. Α ναι, και λεμονοθύμαρο, παραλίγο να το ξεχάσω.

Περιχύσαμε τα λαχανικά μας με τη μυστική σάλτσα της Σ. και τα πασπαλίσαμε με μπόλικο κομμένο μαϊντανό. Όλα τα χρώματα στο πιάτο μας! Ψήσαμε το φαγητό μας στις αντιστάσεις στους 200 και λίγο πριν το τέλος, το πασπαλίσαμε με τριμμένη γραβιέρα και το ξαναβάλαμε στο φούρνο. Μμμμμμ!

Το φαγάκι μας ήταν έτοιμο! Καθίσαμε στο τραπέζι και ο καθένας πήρε από το ταψί ό,τι ήθελε. Η Σ. ήταν περίεργη να δοκιμάσει το ψημένο ραπανάκι. Λίγο αλμυρό της φάνηκε. Φυσικά δεν έφαγαν από όλα τα λαχανικά, αλλά για μένα ήταν αρκετό ότι δοκίμασαν, συμμετείχαν, το διασκέδασαν. Συνοδεύσαμε το φαγητό μας με χούμους και σάλτσα γιαουρτιού (γιαούρτι με άνηθο και λίγο λάδι) που τα χρησιμοποιήσαμε σαν ντιπς. Αντίστοιχα μπορείτε να γεμίσετε αραβικές πιτούλες με τα ψητά λαχανικά και να προσθέσετε ταχίνι ή γιαούρτι ή γουακαμόλε ή ό,τι σας κάνει κέφι!

Φάγαμε λοιπόν το ουράνιο τόξο! Και το ευχαριστηθήκαμε! Εσείς;

Καλό φθινόπωρο!

ΥΓ : Η μόνη μου αρνητική παρατήρηση για το βιβλίο – να τα λέμε κι αυτά- είναι η μετάφραση ορισμένων φρούτων (βλέπε μούρα, σταφίδες κτλ) που εκεί τα έχουν λίγο μπερδέψει… Κατά τα άλλα σούπερ ιδέα!